مراسم 13 آبان، روز جمعه 11 آبان، به خوبی در نمازخانه مدرسه برگزار شد! دلیلش این است که 13 آبان یک شنبه است و مالزی تعطیل، گفتیم روز دوشنبه مراسم را بگیریم که فردایش شهادت امام جعفر صادق است. روز شنبه هم که امروز باشد، ابتدایی ها نیستند. پس باید این مراسم 2 روز جلوتر انجام می گرفت.

بعد از تلاوت قرآن، سرود ملی خوانده شد. سپس، من مقاله ام را خواندم. وسط مقاله ی من، لحظه ای میکروفن قطع شد. مقاله ام رو قطع کردم و در حالی که آقای مدیر میکروفن رو روی اکو تنظیم می کردند... خانم مجدد شروع کردند به صحبت: "عزیزانه من ن ن ن... شما باید د د د... هنگام خواندن ن ن ن... مقاله به اون توجه کنین ین ین ین... صدای من روی اکوِ اِ اِ اِ... که کسانی که حرف های منو نمی شنون ن ن ن... خوب بشنون ن ن ن...!" خلاصه دوباره میکروفن رو درست کردن و دادن دست من. مقاله رو خوندم و تموم شد. من که خودم از مقاله خوندنم چیزی متوجه نشدم؛ با اون صدای بلندگو و صحبت های خانم مجدد وسط مقاله و... فکر نمی کنم کس دیگری هم چیزی فهمیده باشد! بعد از مقاله من "سرود یار دبستانی من" اجرا شد. البته باید بگویم، سرود هایی که بچه ها خوندن - بدون نوار و تمرین قبلی -، افتاده بود رو دُورِ تند!

بعد از آن، شمیم مقاله اش رو خواند. سپس فرحناز 5 عدد لطیفه ی لایَتَخَندَک (خنده نیاور!) خواند. از اون جایی که من و فرحناز هم سرویسی هستیم، او صبحش به ما گفت تو رو خدا به جوک های من بخندین تا ضایع نشم. منم اون جا برای اثبات دوستی ام، اومدم بخندم دیدم صدام نمی رسه، برای همین شروع کردم با صدای بلند دست زدن، شمیم هم کنارم بود و این کار رو انجام داد. بچه های ابتدایی که کنارمون نشسته بودن و تعدادشون هم ماشاالله کم نیست؛ شروع کردن از بزرگ ترها تقلید کردن و کل سالن پر شد از صدای دست. جوک دوم که رسید همین اتفاق تکرار شد ولی تعداد کسانی که دست می زدن کم تر شد و تا این که در جوک آخر فقط من و شمیم مونده بودیم که دست می زدیم! فداکاری دوستانه رو داشته باشین!! دستام دیگه از محکم دست زدن، داشت از جا کنده می شد!

بعد هم سرود "ای ایران" باز هم رو دور تند انجام شد و مراسم به پایان رسید.