یادمه اون موقع که دانش آموز دوره ی ابتدایی بودم، هر وقت که روز معلم می رسید، همه ی بچه ها از چند روز قبل شروع می کردن به تزئین کلاس ها و کلی کادو و گل و کیک و خوراکی می آوردن و چنان جشنی برپا می شد که نگو و نپرس. خیلی باشکوه و مجلل تر حتی از روز دانش آموز. اون قدر باشکوه بود که همیشه آرزو داشتم اون روزی برسه که من هم بشم یه معلم و کلی کادو بگیرم و با بچه ها باشم و ....
الآن که کمی بزرگ تر شدم، می بینم که واقعا معلمی فقط به درس دادن و با بچه ها بودن و کادو گرفتن و این ها نبوده و نیست. معلمی خیلی بالاتر از این حرف هاست. یک جامعه و یک ملت دست پرورده ی معلم های اون کشورن، تمام آینده ی یک کشور به معلم های امروز وابسته است. چه طور من می تونم اون آدمی باشم که یک ملت رو شکل می ده!؟ هیچ وقت جای معلم های عزیز و خوب رو شخصی مثل من نخواهد توانست پر کند!
باز هم روز معلمی است دیگر و نمی دانم چه طور سپاس و قدردانی خود را به دبیرانم ابراز کنم... فقط می توانم آرزو کنم که همواره موفق باشند و هیچ گاه از تلاششان برای آموختن علم و دانش به دیگران دریغ نکنند.
دبیران عزیزم، از صمیم قلب روزتان را به شما تبریک می گویم! ![]()
نوشته شده توسط مینا عرب خدری، Mina Arabkhedri در شنبه دوازدهم اردیبهشت 1388 ساعت 8:14 PM | لینک ثابت |

