• مدتی است که زنگ مدرسه وصل شده است. به منظور تولید نکردن صدای زیاد، زنگ آن را مانند همان زنگی انتخاب کرده اند که به هنگام وارد شدن در فروشگاه 11-7 به گوش می رسد (دینگ – دینگ، دینگ – دینگ). این صدا فقط در طبقه های اول و دوم پخش شده ولی در طبقه ی همکف پخش نمی شود. برای همین وقتی می خواهند زنگ را بزنند، به جای یکی – دو بار، 7 – 8 بار آن را می زنند برای محکم کاری!
• یکی از دانش آموزان کلاس دوم راهنمایی به نام آیدا ایرانی، در ایران تا حد قهرمانی در رشته ی ژیمناستیک کار کرده است. او هم اکنون به عنوان دبیر ورزش – رشته ی ژیمناستیک بچه های ابتدایی مدرسه شناخته شده است. ساعت ورزش کلاس ها را طوری تنظیم کرده اند که با برنامه ی کلاسی او مطابقت کند. با این کار، هم او به تمریناتش می رسد و هم بچه های ابتدایی انرژیشان تخلیه می شود.
• معلم ها سخت در تلاشند که برای آبان و آذر، نمرات کلاسی به دفتر بدهند و خلاصه ما همه اش در حال امتحان دادن می باشیم.
• چند روز پیش، ناخن شصت پای چپ یکی از دانش آموزان کلاس سوم راهنمایی، به دلیل افتادن میز روی پایش پرید.
• کلاس های ما علاوه بر کولر گازی، پنکه ی سقفی هم دارند. این پنکه سقفی ها برای بچه ها شده اند دردسر. چند بار که دانش آموزان روی میز رفته اند، با پنکه برخورد کرده و سر و دستشان آسیب دیده است.
• خیلی از بچه ها شکایت دارند که چرا هنگامی که در اتوبوس کارت دانش آموزی خود را نشان می دهند، به آن ها گفته می شود که کارتشان اعتبار ندارد!؟ میگن اگه بهشون مهر بزنن شاید قبول کنن.
• امروز دیدم توی هال طبقه ی همکف تلویزیون گذاشتن. پرسیدم چه خبر؟ گفتن تلویزیون مدرسه ی پسرانه است.
• متاسفانه از آن جایی که ما آزمایشگاه نداریم، ناچاریم سر کلاس هایی مثل فیزیک و شیمی و ... در هنگام تدریس دبیر، وسایل آزمایشگاهی را در ذهنمان مجسم کنیم!

امروز 13 آبان، روز دانش آموز است و تبریکات صمیمانه ی یک دانش آموز را ای دانش آموزان عزیز، پذیرا باشید.

امروز در مدرسه ی ما جشنی به این مناسبت برپا بود. صبح که رفتم مدرسه، دیدم همه ی بچه ها نشستن روی زمین و جلوی در ورودی هم یک میز گذاشتن؛ آقای مدیر و دبیر پرورشی و ناظم ها هم پشتش ایستادن. من هم نشستم زمین و مراسم رو تماشا کردم. اول اصلا نمی دونستم موضوع چیه. بعد فهمیدم که امروز روز ماست. اول یکی از بچه ها قرآن خوند. بعد سرود ملی پخش شد و ما همه به احترام بلند شدیم ولی برای این که صدا همسایه ها رو اذیت نکنه، با آهنگ توی دلمون همراهی کردیم. بعد از اون، دو انگشتی دست زدیم، دیدیم صداش بلنده، طوری دست زدیم که انگار بین دست هامون، هوا رو می زدیم. آقای مدیر بعدش برامون صحبت کردن. ایشون چندین بار عذر خواهی کردن که مدرسه ی ما یک خونه است و این که توی این چند سال نتونستن هنوز یک محیط آموزشی مناسب برای ما تدارک ببینن. وعده ی یک مدرسه با امکانت خیلی بهتری رو برای سال های بعد دادن. هم چنین از دو نفر از دانش آموزان سوم دبیرستان که پارسال در المپیاد ریاضی مدارس خارج از کشور مقام های دوم و سوم رو کسب کرده بودن (به ترتیب: آناهیتا میرزاصادقی و شمیم سلطانی)، تشکر کردن و بهشون جایزه دادن. بعد کلی برنامه ی تفریحی مثل: مسابقه ی سیب خوری، کلی جوک و طنز، دکلمه، یک شعر از سهراب سپهری و یک نمایش کوتاه. مراسم حدودا 1 ساعت طول کشید.

رفتیم سر کلاس ها. زنگ ها رو تقسیم کردند. زنگ اول دینی داشتیم. امتحان هم داشتیم. همه اش خدا خدا می کردیم که امتحان بپره، ولی خب نپرید. خلاصه کلی ناراحت شدیم و امتحان رو خراب کردیم. اما همین که امتحان رو دادیم، خانم گفتن که نماینده ی کلاس بره پایین یک چیزی رو – که من نشنیدم - بگیره بیاره بالا. وقتی که اومد، متوجه شدیم که خانم به مناسبت روز دانش آموز برامون کیک پختن. وقتی که تیکه تیکه می کردن، چند تایی رو بزرگتر بریدن و گفتن شما این بزرگ ها رو ور دارین چون این آخرین روز دانش آموزتونه. خلاصه ما هم خوردیم و کلی تشکر کردیم. من توی این 12 سالِ درس خوندنم، اولین باری بود که کیک معلمم رو می خوردم. خلاصه دستتون درد نکنه خانم. زنگ های بعد هم خیلی سریع گذشت و اومدیم خونه.

راستی (1)، کارت های دانش آموزیمون رو هم دادن. هر دو طرف کارت به انگلیسی نوشته شده. راستی (2)، تلفن مدرسه ی دخترونه هم وصل شده. پشت کارتمون شمارش رو نوشتن: 42569507-603